U bent hier: Home / Johan Simons

Johan Simons

by J.L. de Kreek — last modified 20-08-2013 10:35
Opgeslagen onder:

Dramaturgie. Zomergasten zondag 18 augustus 2013. Recensie van uitzendinggemist. In het moment zijn. Met een bepaald oog naar zichzelf kijken. Met zichzelf samenvallen. Betuwe. De koele tragedie. Grote drie. Wim Kan, Wim Sonneveld en Toon Hermans. Stilte laten vallen. Voor zich innemen met rust. Naar binnen en naar buiten. Bij zichzelf te raden. Reflecteren met zichzelf, en weer naar buiten. Smal staan. Evenwicht zoeken. Bij elkaar improviseren. Zelf bedacht. Niet laten regisseren. Obama speelt geen rol. Pijnlijke stilte. Van de schoonheid en de troost. Langzaam lezen. Goed naar woorden kijken. Beperking van taal. Wat een boeiende prater die Johan Simons. Trucje om slot los te krijgen. Niet storen aan ongemak. Direct beïnvloed. Dyslectisch. Gebiologeerd door taal. Verbanden leggen. Geen ongelukkige jeugd. Toch bedplassen tot 15de.

67, in therapie geweest. Slecht huwelijk van vader en moeder. Mocht van moeder niet van vader houden. 12 boterhammen met stroop. Nog twee en half uur. Pad leidt naar taal. Dat hij heus iets kan met taal. Hoeper de poep kan op de stoep. Zeker, zeker. Mama liet altijd blijken dat papa goklustig was en zoop en dagelijks met de buurvrouw van bil ging en het met paarden deed. Gokken op bakkers. Waarmee hij verloor. Dan had hij een wijk. De zaak ging failliet. Moeder was dapper. Oudste broer loste schulden af. Een boer gaat niet failliet. Vader vernedert want hij had een hazenlip en was niet te verstaan. Aardappelboeren. Gaatje in het huis. In de keuken. Vader vastgebonden op een stoel in een kastje met een prop in de mond, en moeder op de knieen. De maatregelen waren straf en noodzakelijk. Wraak. De schoonheid van het niet volmaakte.

Vroeg je iets? Altijd het perfecte zoeken als regisseur, pijn lekker. Liever onvolkomen tonen. Meer geïnteresseerd in lelijk dan het ultieme. Imperfecte is menselijkheid. Hart klopt sneller bij wat imperfect is. Werk steeds opnieuw uitvinden. 67 is goede leeftijd om meer risico's te nemen, niks te verliezen. Bij 50 zit je dichter bij dood dan geboorte. Als kunstenaar is dat geweldig. Negen vingers. Vinger afgehakt door moeder toen ze met bijl achter vader aanjoeg en missloeg. Oh nee, opgehangen aan de trouwring. Alles er afgerukt. Na drie dagen weer aan het regisseren en begint over zijn lul te praten. Want hij was boos. En plotseling blijft hij met zijn ballen aan een spijker hangen. Zomergast zonder kloten. Kunst optima forma. Tralalala-la la. Een voorbeeld. Leven is kunst. Platteland. Laatste boer 20ste eeuw. Vrouw sterft luidkeels. Theater maken voor mensen die nooit naar theater gaan. De regisseur snapt niet wat kunst of leven is? Waardigheid maakt de kunst? Respect voor die mensen opgenomen. Mensen mooi in al hun ellende. Man zegt hele mooie zinnen. Op het platteland. Dat is het echte leven. Toch na een uur al minder boeiend.

Dood in een dorp merk je wel. Houdt van overzicht. Landschapsschilders waren nieuw, hebben de lage horizonlijn geschilderd, revolutie en anderen hadden zo iets van meespelen. Kaalheid sleept hij mee. Heiwee naar de rivieren van Nederland dat is het summum. Alles terug te leiden tot de periode van het luierspoepen, zeer gelovig, bad elke dag uit de bijbel en zingen elke dag bepaald van 46 waternoodsramp en vader was niet te verstaan en sprong van de dijk en de vrouwen allemaal naast elkaar in de bakkerij en daar waren de kinderen ook en helden waren het die niet konden huilen want de kinderen rustig moesten blijven terwijl je voelde dat het misging want de radio stond aan met rampzalige berichten en toen plasde hij weer in zijn bed, dat was heel nat met ook de lakens kledder en het matras, en de volgende dag was het gras allemaal van poep en kwam de psychoot in hem los.

Zat heel diep in hem de band met God. Want zijn ouders hadden een slecht huwelijk en toen fantaseerde hij dat God met hem sprak en analyseerde hij bepaalde dingen. Is het zelfde als in zijn periode in het gesticht toen hij ook nog in God geloofde en nu denkt dat de grote straf van God is dat hij niet bestaat. Wat een vergissing. Pasolinie. Boeit niet. Het volk bestaat niet meer. Niet te verteren. Maak ook niet werk voor de massa. Theater is geen massa medium. De man heeft het echt niet begrepen. Denkt te veel tussen de muren. In kerken gespeeld. Gaat over geloof, bij Joden in de kerk van Satan. Bij première waren ook anderen op locatie naar de mensen toe. De hazenlip wil prediken. Nog een uur en drie kwartier, het wordt reeds moeizaam. Weer de jeugd. Heeft ie niks nieuws te vertellen de subproletarier. De burgerij moet op de tenen lopen voor zijn werk want daar zit de macht die wil je dan aan hun taas trekken. Machthebbers tergen. Wat een vreemde meneer. Onderwereld en geestelijkheid waren vermengd met homo's. Provoceren omdat hij de waarheid wil vertellen. Wat is de waarheid dat is als kunstenaar belangrijk. Hoe ouder hoe dichter bij de waarheid. Als welgestelde burger is het moeilijk bij de waarheid te komen.

Waar kom je vandaan. Huichelaar. Ja, volop. Functioneert bij de werkelijkheid die er is. Wil altijd graag de huichelaar te zijn, vechten, lekker nu huichelachtig is de manier waarop de regisseur bij dingetje aan tafel op TV inhoudsloos zit te zijn. Platteland. Koeien die schijten. Genoegd aandacht. Meneer hoeft niet op de TV. Platteland is ook elke keer terug keren en om kunnen gaan met de beperking. Heimwee met de voeten in de klei en het gras en de rivieren en het hooi en schoppen tegen de macht, dat is een poging. Met hoge 'brow' kunst is dat schop je wel tegen schenen want ik wil dat er een elite is. Want meneer wil daarmee in discussie over wat er moet gebeuren wat gaat er fout helder voorbeeld als je de cultuur neemt en de kunst en dat moet je niet door elkaar halen kunst levert commentaar op cultuur daarom moet kunst meer subsidie daarom moet het dat krijgen want het moet objectief kunnen oordelen, de oplichter!

Oedipus doet het met zijn moeder door zijn vader te vermoorden. In de armen van het noodlot. Meneer vindt Pasolinie interessant want die heeft naar andere klassen gekeken en dat doet hij ook met zijn kruis, als hij zo simpel kan redeneren. Dan nu de fotograaf. Jeff Wall. Herscheppen. Klikt als snapshot. Sprake van het organische. Van het moment. Acteren. De uitverkoren. Kees Prins is ook heel goed. Broer draait andere broer een loer. Is op waarheid gebaseerd. Bij christenen. Bij Pierre slaat het naar binnen. Snijdt dwars door het hart gaat over eigen verdriet enorme diepte. Kahn en Abel. Eigen broer die hem voorliegt als een judas. Als hij de eigen broer niet kan vertrouwen. Het cijferwerk achteraf deugt voor geen meter en wij zijn de kippen en het mag nooit tegen zitten en altijd goede nieuwsshow. Het geloof, daar gaat het om. Dus wordt er gerommeld met cijfers. Papa belooft op hem te letten. Papa maakte zich zorgen. Bang. Er is niks van hem terecht gekomen.

Privé is geheim daar speelt hij mee. Uit bescherming. Sterke verhalen. Slechte ideeën zijn lelijk. Abstract. Diepere laag. Regisseren is mond houden. Jeroen Willems. Visconti. Vijfkeer gezien begin zeventiger jaren. Echt heel belangrijk. Begint bij de Rijksdagbrand. Hitler weer genoemd en het kapitaal van de grote familie. Machinaties. Had Visconti geweten dat de Zionisten Hitler betaald hebben dan was het lachen geweest. Pater familias. Dirk Bogarde. Wat een warrig verhaal. Hollandia. Allemaal niet relevante gedetailleerde verhalen en verhaallijntjes. SS was heel mooi gekleed, vind de regisseur ook echt zelf is te horen aan het timbre in de stem.

Man zonder eigenschappen. Uur en tien minuten nog. Voelt als een lange zit. Hoeper de poep zat op stoep. Jeroen Wilems. Niet boeiend. Drakerig langdradig. Zijn sten is weergaloos. En nu niet huilen. Aan een hartstilstand in Care, dus. En steeds Jack Brell getoond. Jeroen Willems was beroemd. In de wereld van het theater ook buiten het drie landenpunt was een ster die met twee stemmen en sentimenteel op de banken kreeg mensen gingen naar het theater om hem te zien dus er is een enorm grote acteur dood gegaan die een keer in de vijftig jaar wordt geboren. Enorme verticaliteit met een ouwe piel en diepgang kon je aanraken en of niet mijn god hij kan er alleen pathetisch over praten.

Onbegrijpelijk en pathetisch en geil, nee gouddelver op het toneel. Moest je aanduwen op het toneel. Iedere keer weer de twijfel dat hij het niet kan, het wankele evenwicht. Het smalle staan. Weten hoe publiek in elkaar steekt. Weten wie er allemaal in de zaal zat. Weten. Duizend en één gedachten natuurlijk die door het hoofd gaan. Hij kon daas zijn. Geen goede voorstelling. Nu heeft hij het. Veel gedachten toe laten. Vroeger bij Stanislavski dacht je alleen aan de rol, nu andere speelstijl die eist dat je op het moment bent met alle mogelijke gedachten met alle mogelijke gedachten alles toe laten en dat is razend moeilijk en hij kan dat. Publiek zou gek geworden zijn. Jongens als hij worden alleen beter, gaan steeds dieper.

De hele grote man ontplofte zowat want hij vroeg te veel. Hij verlangde veel van zichzelf. Hij kon niet anders dan het zichzelf aan doen. Moest. Hij moest lijden. Kunst is entertainment is cultuur is geen waarde oordeel is pijn vergeten de pijn is Toon Hermans. En je hebt mensen die confronteren met pijn. Was Jeroen Willems tachtig geworden dan had hij de beste King Lear gespeeld. Tuurlijk had hij tachtig moeten worden natuurlijk, het was een zoon en daar zijn de tranen. En het trillen met het lipje. Echte televisie. Dan een liedje. Met piano. 2 uur 05 minuten Jojo. Nee hoor niet stil zijn. Nu Jimmy Hendrix, toch Sloerdijk. Hij vat alles samen. Provocerende gedachte. Andere idee over onszelf. Gelijk met de inhoud beginnen. Eind punt van de beschaving. De regisseur ontdekt iemand die hij beter dan zichzelf vindt want hij kan mensen diep in de ziel treffen omdat hij nog meer voor de onvolkomenheid durft uit te komen. Ja fantastisch. Kritiek doet soms ook pijn. Heeft de regisseur ook wel meegemaakt in het leven. Van drie duizend man. Polemische discussie. Het gebrek aan boeiendheid is groot bij Johan Simons. Iemand met dikke aardappel in de keel roept “bravo”. Theater is helemaal niet interessant. Bedoeld voor de zich vervelende elite.

De tranen van het koor. Niet meer serieus nemen van kunst. Ook in Italië. Verdacht gemaakt. Staats-secretaris van cultuur. Blij geen verstand te hebben van kunst dan kon er makkelijk bezuinigd wordt. De manier waarop de man is omgegaan met ONS KUNSTENAARS, want het gaat iemand van cultuur niet aan dat te zeggen. Als Nederlandse kunstenaar voelt hij zich echt geraakt. Dat is toch geen antwoord. Dat kan je toch niet zeggen. Wat een zielige verontwaardiging van Johan Simons. Hij vindt het respectloos. De kunst slaat nergens op. Vorm zonder inhoud. Niks boeit of strekt tot verbeelding. Zich belangrijk vinden nauw verbonden met politiek. Waar is de politiek kritische kunst? De staatssecretaris is oorlogsmisdadiger en de kunstenaar zwijgt.

Laat de kunstenaar de pip krijgen met de arrogante praat als dragers van cultuur. De man is politiek benoemd. De kunstenaar zegt hetzelf hij is politiek, hij is geen kunstenaar geen regisseur. Hij is politieke benoeming. Wat een dropei, daar drie uur zomergasten aan te verspillen! De pathetische gek zegt zelf dat kunst kapot is. Elke nacht te maken met doodsangst. Wakker liggen. Denken dat hij geen adem krijgt. Ziet erg op tegen dood. Vader stierf midden in de zomer. Broer moest stille nacht heilige nacht zingen. Slechte door de kunstenaar met politiek aanstelling die de kunst kapot maakt. Manisch. Geteisterd door ontevredenheid. Angst voor dat hij dood gaat en de manier waarop. Het gaat minder. Zes uur durende voorstelling. Veel lagen van zijn en niet zijn. Zes uur is tour de France. Om de waarheid die er misschien niet is toch te vinden. Wat een gevecht. Het is volbracht, maar niet heus. Leve de KUT!

Share |
gearchiveerd onder:
comments powered by Disqus