U bent hier: Home / Topics / Kindermisbruik

Kindermisbruik

06-11-2019

Jeugdbescherming is georganiseerde misdaad

by J.L. de Kreek — last modified 06-11-2019 03:00
Opgeslagen onder:

Onverschillige journalisten bestaan. Kijk naar journalist Chris Klomp en zijn collega’s van het Algemeen Dagblad. Journalist Arnold Mandemaker van deze krant vertelt op ad.nl het verhaal van jeugdzorgmedewerkers die door boze ouders hard worden aangepakt. En publiceert niet wat gezegd dient te worden over de Jeugdbescherming. Zijn collega journalist van de techredactie beweert met betrekking tot Dutch FilmWorks op diezelfde site dat illegaal up- en downloaden van een film niet mag zonder daarbij te melden dat er geen downloadverbod bestaat.

Meeste burgers met jeugdhulpervaring kunnen de journalistiek vertellen dat de jeugdzorgmedewerkers bloedzuigers zijn die structureel en bij herhaling op oneigenlijke gronden gezinsopstellingen stalken tot zij betrokken minderjarigen gedwongen hebben laten verdwijnen. In de publicatie van Arnold Mandemaker staat ter misleiding dat medewerkers van de Jeugdbescherming werken bij de instelling die in de frontlinie zit als bijvoorbeeld na een rechtelijke uitspraak kinderen uit huis worden geplaatst. Iedere keer wordt beroep gedaan op rechterlijke uitspraken om de misdrijven te legaliseren.

De kunst van de instellingen van de Jeugdbescherming is dat zij hun medewerkers rechterlijke autoriteiten laten bedriegen om te bewerkstelligen dat de rechterlijke macht in het voordeel beslist van de instelling. Daarbij wordt doelbewust misbruik gemaakt van strafrechtelijke middelen in het civielrechtelijke kader. En van het feit dat kinderrechters geen onderzoeksrechters zijn. En het feit dat medewerkers van de instelling ook niet aan waarheidsvinding doen, terwijl dit in het belang van het kind ligt besloten.

Journalist Chris Klomp wijzen op de misdrijven in de Jeugdbescherming en hem de objectieve bronnen met bewijs voorhouden levert hoon en spot van deze man die op Twitter doet alsof hij overal verstand van heeft. De rechtszaken in de kinderbescherming vinden plaats met gesloten deuren. Niemand behalve raadslieden van ouders mogen daarbij aanwezig zijn. Een enkele keer misschien een ander familielid. Nooit zijn er andere getuigen van de gang van zaken ter zitting dan de ouders en hun raadsman of raadsvrouw. Journalisten zijn er nooit te zien. Journalisten volgen geen jeugdzaken in het civiele kader.

De enige deskundigen die rapportages mogen indienen zijn door de Jeugdbescherming aangewezen. Contra-expertise door onafhankelijke deskundigen is niet mogelijk. Bewijzen van ouders dat de Jeugdbescherming macht misbruikt en bevoegdheden schendt worden genegeerd. Bovendien wordt sowieso het bewijsrecht niet gehandhaafd. En worden uitspraken van rechters ten uitvoer gelegd zonder dat daar een deurwaarder aan te pas komt, wat niet kan volgens artikel 430, derde lid Wetboek van Rechtsvordering. Dat is snel een aantal executies per kind. De Jeugdbescherming executeert uit eigen naam. Er worden zelfs beslissingen genomen zonder ouders te horen. Door kinderrechters die in hun nevenfunctie werken als beslisser bij een instelling van de kinderbescherming.

Het verhaal van meisje A. is dat zij bewust is verwekt door liefhebbende ouders en dat toen ze werd geboren alles goed was met haar en haar ouders. En dat artsen bij herhaling schriftelijk hebben verklaard dat er geen zorgen zijn omtrent ouders en kind. En dat het kind zich bevond in een kindvriendelijke kinderrijke omgeving. Omdat vader klaagde over amateurs van het kinderziekenhuis is het kind korte tijd na de geboorte in het holst van de nacht gedwongen uit huis geplaatst. Haar dossier bewijst dat ze eerst na de UHP is mishandelt en misbruikt. Niemand weet waar ze is. Navraag bij instanties levert geen informatie omdat de instelling van de Jeugdbescherming de privacy van zijn jonge en kwetsbare slachtoffers strikt beschermt.

Update: 'Jeugdbeschermers krijgen koekje van eigen deeg'

13-06-2019

Kindermishandeling in de Jeugdzorg

by J.L. de Kreek — last modified 13-06-2019 03:00
Opgeslagen onder:

De chronische kindermishandeling en kindermisbruik in de Jeugdzorg is reeds jaren onderwerp van debat in de sociale media. Woensdag 12 juni 2019 verscheen het eindrapport van de onderzoekscommissie De Winter. Volgens de commissie beschouwen veel ex-pupillen, die vanaf 1945 tot nu in de interne jeugdzorg hebben gezeten, hun bejegening als ‘liefdeloos en zeer hard’. Toezichthoudende instanties hebben bij geweld onvoldoende ingegrepen. Onmiddellijk komen herinneringen boven aan de zaak rond het meisje A. Meisje A. is geboren bij ouders die niks anders willen dan het beste voor hun kind. Het kind was bewust verwekt.

Enig moment kort voor de bevalling verhuisde het gezin naar de grote stad. Tijdelijk woonde ze bij iemand in en in de stad was een mooie etage voor hen vrij. Een leuke stad in een leuke buurt bovendien. Iedereen blij. Tot de bevalling in het ziekenhuis een feit was. Onvrede van ouders over de behandeling door het ziekenhuispersoneel leidde tot een zorgmelding bij de plaatselijke Bureau Jeugdzorg. De crisismanager van Bureau Jeugdzorg was meteen ter plaatsen. De vader moest van deze crisismanager erkennen dat de zorg in het ziekenhuis goed was. De melding werd meteen zonder nader onderzoek naar de feiten en omstandigheden voor waarheid aangenomen door de crisismanager. Thuisgekomen wonnen ouders juridisch advies in. Ze kregen snel goede hulp.

De raadsman die hen bijstond sprak met de crisismanager. Iedereen was het er over eens dat er sprake was van een misverstand. Met het kind was alles goed. De raadsman van ouders sprak met de crisismanager van BJZ af dat Jeugdzorg zich niet met ouders en kind zou bemoeien als ouders de gezondheid van hun kind regelmatig lieten monitoren door hun huisarts en de huisarts gedurende een bepaalde periode geen klachten zou hebben. De crisismanager van BJZ liet weten dat als twee derde van die periode voorbij was en alles goed was met het kind, hij het ook goed vond. De vader en de crisismanager bevestigde de afspraken jegens elkaar. Ouders kwamen prompt de gemaakte afspraken stipt na en de huisarts had geen enkele klacht over ouders en/of kind. Niks waarover hij zich zorgen maakte. Meisje A. was geboren in een kindrijke omgeving met allemaal liefhebbende ouders.

Enige dagen nadat de afspraken met de Jeugdzorg waren bezegeld en de rust wedergekeerde in het huis van het pasgeboren kind, en iedereen gelukzalig en blij was, werd de raadsman van ouders 's avonds laat uit zijn bed gebeld door de vader van meisje A. want de politie had haar laat in de avond meegenomen. Zonder enige last te betekenen. Bleek dat BJZ achter ieders rug om een spoed UHP had aangevraagd waarvan tot op heden niemand weet wat daarvan de grond is. De spoed UHP werd zonder ouders te horen en zonder onderzoek naar de gepercipieerde zorgen afgegeven door een kinderrechter die als beslisser ook werkzaam is bij een bureau jeugdzorg. Na de spoed UHP hadden de ouders het nakijken. De ouders moesten uit elkaar van Jeugdzorg anders zou de moeder haar kind nooit meer zien. Toen ouders uit elkaar waren met ieder een eigen woning was het ook niet goed volgens BJZ. 

Niks helpt. Ouders kunnen pleiten en bewijzen was ze willen. De rechtszaken vinden met gesloten deuren plaats. Niemand behalve ouders en hun raadslieden weten wat zich achter de deuren bij de kinderrechter afspeelt. Equality of arms is op voorhand afwezig want de Jeugdzorg opereert met justitiële middelen in het civielrechtelijke kader. Ouders en kind hebben alleen het civielrechtelijke kader tot de beschikking en geen enkel wapen om zich te weren tegen de strafrechtelijke middelen van de Jeugdzorg. Het meisje A. is gedwongen verdwenen. Niemand weet waar ze is. Ouders hebben geen idee hoe het met hun kind gaat. Al jaren buiten bescherming van de wet geplaatst. Terwijl er niks aan de hand was waarover de crisismanager van BJZ zich zorgen hoefde te maken.

01-09-2018

Kinderbescherming is georganiseerde misdaad

by J.L. de Kreek — last modified 01-09-2018 06:00

Nederland is koploper mensenhandel. Er wordt al vele jaren zwaar geklaagd over de Nederlandse Kinderbescherming. Zowel in de Rechtszaal als bij het Openbaar Ministerie. Dat Kinderrechters nog niet hebben beslist dat hedendaagse Kinderbeschermers misdadigers zijn komt door het bedrog van de Nederlandse Kinderbeschermers, het feit dat Kinderrechters civiele jeugdzaken niet op waarheid onderzoeken en het feit dat journalisten en anderen profiteren van de georganiseerde misdaad in de Kinderbescherming.

De Kinderbescherming bezit strafrechtelijke middelen in het civielrechtelijke kader. De wederpartij zijn ouders die in ieder geval passief agressief door de Kinderbeschermers in een hoek worden gedrukt en geen enkele bescherming genieten tegen de strafrechtelijke middelen van de ambtenaren van de Kinderbescherming in de civiele zaken. Geen gelijkheid van wapens. In het strafrecht is dat radicaal anders. Talrijke zogenaamde deskundigen jeugdrecht manifesteren zich als advocaten voor de Kinderbeschermers en laten de opvallende misdaden in de Kinderbescherming onbenoemd. Tevens zijn er Kinderrechters die omdat ze ook als beslisser bij een organisatie van de Jeugdhulp werken, beter moeten weten. Niet alle Kinderrechters zijn verschoonbaar betrokken bij de georganiseerde misdaad van de Nederlandse Kinderbescherming. Sommige Kinderrechters weten uit andere hoofde meer over hun collega’s van de Kinderbescherming aan de zijde van het Ministerie van Justitie en Veiligheid, dan Rechters die deze kwaliteit niet bezitten. Eén van de ambtelijke leiders van deze georganiseerde misdaad was Joris Demmink van de VVD die ook betrokken is bij oorlogsmisdaden, terrorisme en genocide in Moslimlanden waarover zijn vrienden bij de Telegraaf Media Groep en ANP en Persgroep hardop zwijgen. Voorts zijn er bronnen die aannemelijk lijken te maken dat Joris Demmink tevens is betrokken bij het verdoezelen van de waarheid en de feiten in verband met de moord op Marianne Vaatstra.

Zogenaamde experts die het ministerie in der tijd faciliteerde bij de ‘cover up’ prediken verandering, volgen deskundigen die liegen over 9/11 en noemen dit  ‘deep democracy’. De Nederlandse Kinderbescherming acteert alsof de Gestapo nooit is weggeweest. Kinderen worden letterlijk hardhandig geroofd. Ouders worden bedreigd en soms ook mishandeld. Wanneer ouders iets terug doen zijn ze direct de klos en worden ze veroordeeld. De Kinderbeschermers executeren door bedrog verkregen documenten uit eigen naam want zij laten nóóit een document door een bevoegde deurwaarder rechtsgeldig betekenen. Dat kan niet. In Nederland bestaat voor geen enkele partij de bevoegdheid een vonnis te executeren zonder dat daarbij een deurwaarder is betrokken. Dankzij listig bedrog wat welhaast altijd doel treft omdat kinderrechters dom, doof en blind zijn gemaakt voor dat bedrog. De Politie wordt voor het karretje gespannen en kan niks ondernemen want “Jeugdzorg zit er tussen”.

Wanneer de Kinderbescherming bij kinderen betrokken raakt worden de problemen voor deze kinderen en hun ouders ontembaar of in ieder geval tot 400% problematischer. Familieopstellingen worden volledig uit elkaar gereten alsof de Kinderbescherming er een clusterbom loslaat. Er is geen enkel weldenkend gesprek mogelijk met kinderbeschermers over wat goed is voor betrokken kinderen. Kinderbeschermers nemen vooraf gekozen standpunten in waarmee ze de ouders van het gezag over hun kinderen kunnen ontvreemden. De kinderbeschermers stellen zich zo dramatisch mogelijk op als redders van hun slachtoffers. Politie en de Rechtspraak kunnen niks doen want het Openbaar Ministerie geeft geen bevel tot het alle middelen rechtens achterover trekken van de ambtenaren van het Ministerie van Justitie en Veiligheid die verantwoordelijk zijn en zijn geweest voor de Nederlandse Kinderbescherming sinds 1945. Pedofielen zijn vooral daar waar kinderen zijn. Kinderen zijn voor pedofielen wat stront is voor vliegen. Pedofielen bezitten het talent dat ze worden vertrouwd. Des te hoger opgeleid, des te beter verzorgd en welbespraakt en anderszins betrouwbaar, des te groter de kans dat een pedofiel één op één contact heeft met een minderjarige. Pedofielen zijn personen die in het algemeen worden vertrouwd, ook door kinderen. Vrouwen en pedofilie is een taboe onderwerp. Pedofilie onder vrouwen wordt zwaar onderschat. Pedofielen hoeven niet altijd seks te hebben met minderjarigen. De idee dat de leiders van hun ‘corporate tribe’ worden bevredigd en de omzet van de stam toereikend is kan een pedofiel voldoende voldoening geven. Het is niet alleen makkelijk voorstelbaar dat pedofielen Kinderbeschermers zijn, ook het werk van de Nederlandse Kinderbescherming over een lange tijd imponeert als één grote pedofiel lustoord waar kinderen doelbewust worden misbruikt voor de omzet van de civiele organisaties in de Jeugdzorg.

22-08-2018

Kindermisbruik door Openbaar Ministerie

by J.L. de Kreek — last modified 22-08-2018 06:00
Opgeslagen onder:

Het Openbaar Ministerie is lang geleden reeds erop gewezen dat de georganiseerde misdaad in de Nederlandse Kinderbescherming de meeste kinderen misbruikt en mishandelt. Kinderen in Nederland worden door de Nederlandse Kinderbescherming doelbewust aan hun lot overgelaten waardoor zij risico lopen te overlijden. Wanneer kinderen uit huis worden geplaatst lopen zij het grootste risico op kindermisbruik of mishandeling. Deze feiten zijn lang en breed bewezen door talrijke deskundige rapporten die van Overheidswege zijn gepubliceerd. Niemand gaat erop in.

Wanneer journalisten van het Algemeen Dagblad op de naakte feiten worden gewezen schelden zij de boodschapper uit. Heel veel journalisten leveren hand en span diensten aan de georganiseerde misdaad in de Kinderbescherming. De strafbare feiten van de Nederlandse Kinderbescherming zijn dermate eenvoudig te herkennen en veroordelen dat het imponeert als deelname aan de misdrijven dat het Openbaar Ministerie nog steeds niet tot strafvervolging is overgegaan. Voorts is er een ter zake kundig helder uitgebreid onafhankelijk verslag geschreven over het chronische kindermisbruik in de Nederlandse Kinderbescherming. Ook dit pikt niemand op. Betrokkenen blijven de leiders in de kinderbescherming in de schijnwerpers plaatsten propagerend dat ook hun hart uitgaat naar bezielde jeugdhulp.

De Nederlandse kinderbescherming beschermt minderjarigen door internationale misdrijven op hen te plegen en hen te misbruiken en mishandelen voor geld. Op persoonlijke titel zetten kinderbeschermers de Nederlandse Politie aan tot onbevoegde assistentie bij en tijdens uithuisplaatsingen. Het Openbaar Ministerie doet al die tijd niks en moet kennis hebben van de feiten want de Nederlandse kinderbeschermers bezitten nóóit over een rechtsgeldige door een bevoegde deurwaarder betekende last tot medewerking aan de uithuisplaatsing wat deze support van het OM kan rechtvaardigen. Het is meer dan schandalig zoals de Nederlandse journalistiek de deksel houdt op de pedofiele beerput van het Ministerie van Justitie en Veiligheid.